Ścieżka przycinająca to obrys wektorowy, tradycyjnie rysowany ręcznie narzędziem Pióro wzdłuż krawędzi produktu. Zapisana w pliku, wskazuje programom do składu i edycji, którą część obrazu pokazać. Daje ostrą krawędź, co sprawdza się przy produktach o twardych konturach, takich jak butelki, pudełka, buty i meble.
Ścieżka nie ma miękkich krawędzi, dlatego włosy, futro, frędzle, koronkę i prześwitującą tkaninę opracowuje się maską, która może być częściowo przezroczysta. Automatyczne usuwanie tła tworzy taką maskę bezpośrednio i przy większości zdjęć produktów zastąpiło ścieżki rysowane ręcznie. Obie metody kończą się wycięciem: samym produktem, gotowym na białe lub przezroczyste tło.
Gdzie nadal używa się ścieżek przycinających
Ścieżki przycinające należą do druku i składu. Projektant, który buduje stronę katalogu, ulotkę albo projekt opakowania, umieszcza zdjęcie produktu w programie do składu, a ścieżka mówi temu programowi, gdzie produkt się kończy. Produkt może wtedy stać na kolorowej stronie, nachodzić na nagłówek albo być oblany tekstem wzdłuż swojego kształtu.
Drugie zastosowanie to retusz. Plik może zawierać więcej niż jedną ścieżkę: jedną dla całego produktu i kolejne dla pojedynczych części, takich jak podeszwa, pasek czy metka. Każdą część można wtedy zaznaczyć osobno i zmienić jej kolor albo ją poprawić; tak właśnie z jednej fotografii ręcznie powstaje kilka wersji kolorystycznych.
Jak rysuje się ścieżkę i co czyni ją dobrą
Ścieżka składa się z punktów kontrolnych połączonych odcinkami prostymi i krzywymi. Retuszer pracuje w dużym powiększeniu i stawia punkt wszędzie tam, gdzie krawędź zmienia kierunek. Niewiele punktów i długie krzywe dają gładką linię; wiele punktów ustawionych blisko siebie daje linię, która faluje, gdy produkt jest pokazany w dużym rozmiarze.
Staranna ścieżka biegnie tuż wewnątrz krawędzi produktu, a nie po niej. Skrajny rząd pikseli jest mieszanką produktu i tła, a pozostawienie go na zewnątrz sprawia, że na nowym tle nie pojawia się linia dawnego. Każdy otwór, na przykład wnętrze uchwytu, wymaga własnej ścieżki, inaczej dawne tło pozostaje w nim widoczne.
Co dzieje się ze ścieżką w pliku
Ścieżka jest zapisywana jako dodatkowe dane obok pikseli, a same piksele się nie zmieniają. Formaty używane w przygotowaniu do druku, takie jak TIFF, ją zachowują, a JPEG również może ją zawierać. Otwarty w zwykłej przeglądarce zdjęć albo w przeglądarce internetowej, taki plik nadal pokazuje całą fotografię razem z tłem, ponieważ ze ścieżki korzystają tylko programy do składu i edycji.
Dlatego plik ze ścieżką nie jest gotowym zdjęciem do internetu. Narzędzia, które zapisują obraz ponownie na potrzeby stron internetowych, zwykle zapisują same piksele, a ścieżka po drodze przepada. W przypadku oferty internetowej ścieżkę trzeba najpierw zastosować: obszar poza nią zostaje wypełniony albo staje się przezroczysty, a wynik eksportuje się jako spłaszczony obraz.
Ścieżka przycinająca a pokrewne pojęcia
Zdjęcie wycięte- Zdjęcie wycięte to gotowy obraz produktu bez tła. Ścieżka przycinająca może do niego prowadzić, ale dopóki ścieżka nie zostanie zastosowana, plik nadal zawiera całą fotografię, łącznie z tłem.
Przezroczyste tło- Przezroczyste tło przechowuje pusty obszar w samych pikselach, za pomocą kanału alfa, a jego krawędź może zanikać stopniowo. Ścieżka przycinająca przechowuje obrys obok pikseli i zna tylko wnętrze i zewnętrze.
Sylwetka produktu- Sylwetka produktu to rodzaj zdjęcia: jeden produkt na jednolitym tle, o łatwym do odczytania obrysie. Ścieżka przycinająca to techniczny obrys w pliku, a wokół produktu o wyraźnej sylwetce rysuje się ją najłatwiej.
Czysto białe tło- Czysto białe tło to tło, którego wiele marketplace’ów oczekuje za produktem, złożone z białych pikseli o najwyższej wartości. Ścieżka go nie tworzy: obszar poza ścieżką trzeba wypełnić bielą, a zdjęcie wyeksportować jako spłaszczony obraz.
Lista kontrolna pliku ze ścieżką przycinającą
- Ścieżka jest zamknięta i obejmuje cały produkt, łącznie z paskami, uchwytami, kablami i innymi cienkimi elementami.
- Ścieżka biegnie tuż wewnątrz krawędzi produktu, tak aby po umieszczeniu produktu na kolorze nie pojawiała się linia dawnego tła.
- Każdy otwór, na przykład wnętrze uchwytu albo przestrzeń między nogami krzesła, ma własną ścieżkę i pokazuje stronę znajdującą się za nim.
- W dużym powiększeniu krzywe są gładkie tam, gdzie produkt jest zaokrąglony, bez narożników i płaskich odcinków.
- Plik zapisano w formacie, który zachowuje ścieżkę, a po umieszczeniu pliku w programie do składu produkt pojawia się bez tła.
