Co znika razem z pokojem, a co zostaje na tkaninie
Usuwanie tła zachowuje ubranie takim, jakim zarejestrował je aparat, i odrzuca powierzchnię wokół niego, czy to deski podłogi, kołdrę, czy drzwi za wieszakiem. Wyborem, który kształtuje wynik, jest tło: przezroczyste, białe lub jasnoszare. Tło białe i szare to jednolite wypełnienia położone pod wycięciem i nie jest do nich dodawany żaden cień. Narzędzie nie pozwala zaznaczyć części obiektu, więc nie można mu polecić, by zachowało sukienkę, a pominęło manekin krawiecki, manekin lub osobę, która ją nosi.
Cienie podlegają tej samej zasadzie. Miękki cień, który ubranie rzuca na prześcieradło lub podłogę, należy do powierzchni i na ogół znika razem z nią. Cień padający na tkaninę, od telefonu lub od ręki, leży na ubraniu i zostaje. To samo dotyczy tkanin prześwitujących: tam, gdzie przez tiul lub szyfon widać wzorzystą kołdrę, ten wzór znajduje się wewnątrz konturu ubrania, a narzędzie niczego tam nie rysuje od nowa. Gładka powierzchnia pod prześwitującymi rzeczami pozwala tego uniknąć.
Które tło pasuje do ubrania i kiedy zmienić narzędzie
O tle decyduje ubranie. Na czystej bieli biała koszula lub sukienka w kolorze kości słoniowej nie ma własnego konturu ani cienia pod sobą, więc kształt rysują tylko jej szwy, fałdy i guziki. Jasnoszare tło albo przezroczysty plik umieszczony na barwionej stronie daje krawędzi jasnego ubrania coś, od czego może się odciąć. Ubrania ciemne i w mocnych kolorach są na bieli wyraźnie czytelne.
Inne cele należą do innych narzędzi. Ubranie, które ma wyglądać na wypełnione i być pokazane bez wieszaka, to zadanie dla Niewidzialnego manekina, który rysuje ubranie od nowa i ma wytyczne, by przedstawić tkaninę gładką. Ubranie, które ma spoczywać na miękkim cieniu kontaktowym albo na marmurze, drewnie lub lnie, to zadanie dla Studia produktowego, które wymienia odzież wśród swoich produktów i również renderuje ją od nowa. Spośród tych narzędzi tylko Usuwanie tła zostawia tkaninę taką, jaką sfotografowano.
Krawędzie do sprawdzenia: tiul, futro, frędzle i cienkie ramiączka
Każda tkanina ma własną krawędź do sprawdzenia. Dół z tiulu lub szyfonu zlewa się na zdjęciu z powierzchnią, więc zobacz, czy kończy się czystą linią, czy bladym pasem starego tła. Futro, sztuczne futro, moher i wykończenia z piór kończą się pojedynczymi włóknami: w pełnym rozmiarze kontur powinien wyglądać jak miękkie włókno, a nie jak twarde cięcie lub poświata. Frędzle i chwosty sprawdza się pasmo po paśmie, a prześwity między pasmami powinny pokazywać nowe tło.
Następne są wąskie elementy. Ramiączka, sznurki ściągające, paski i wiązania leżące luźno na powierzchni to najcieńsze kształty na zdjęciu: prześledź każdy od końca do końca i upewnij się, że żaden nie urywa się przedwcześnie. Ubranie na wieszaku sprawdza się przy szyi, tam gdzie kołnierz styka się z haczykiem, a ubranie na manekinie przy szyi i przy otworach na ręce. Jasne ubranie łatwiej ocenić jako przezroczysty wynik położony na ciemnej stronie, gdzie obwódkę starej powierzchni widać najwyraźniej.
